Ik verklaar het blog weer voor geopend

Tsja je verwacht het niet, maar ik ga hier weer beginnen. Mijn andere blog heb ik de deur uitgemikt en nu is het tijd om dit good old blog weer  te activeren. Bij deze dus.

Geen idee wat hier gaat komen. Vooral gedachtenspinsels denk ik. Brainbubbles. Korte verhaaltjes voor niemand. Vooral voor mezelf.

Misschien soms ook wat weer. Of een foto. Of een weerfoto. Of  een andere foto. Ach, we zien wel. Het is in ieder geval allemaal, hoe zeg je dat ook weer netjes..

Het is allemaal op persoonlijke titel.

Haha, het is maar dat je het weet.  Persoonlijke titel.

Raymond

Advertenties

Lelystad, koud of warm het maakt niet uit

Max. temperaturen van vandaag
Max. temperaturen van vandaag.
Een opvallende dag was het vandaag voor Lelystad meteorologisch gezien. Het werd namelijk officieel (KNMI stations) het warmste plekje van de dag in Nederland en dat is best opvallend voor de stad zo dichtbij het IJsselmeer.

Minimumtemperaturen van 4 februari 2012.
Dat Lelystad geregeld het koudste plekje in Nederland is, is gezien de ligging, minder opvallend hoewel de extremen van begin Februari natuurlijk wel opzienbarend waren. laten we eerlijk zijn, je noteert niet iedere dag een temperatuur die ruim onder de -20 graden uitkomt.

Terugkijkend op vandaag kunnen de we de hoge temperatuur toch wel verklaren. Flevoland was opvallend zonnig. De reden een opklaringsgebied dat zich uitstrekte boven het IJsselmeer en zuidelijk Flevoland. De zon kon de van oorsprong al zachte lucht flink opwarmen met de 13+ als resultaat. Daarmee is de het de warmste dag van het jaar geworden en is 1 januari (12.7 graden) voorlopig naar de tweede plaats verwezen.

Het was dus zonnig. Na drie uur slibte de hemel weer dicht met wolkenvelden. Maar toen ik naar huis reed piepte de zon bij Almere Buiten nog net even tussen de bewolking door. Het leverde onderstaande plaatje op bij de Rode Donders.

Almere Buiten, Rode Donder in goud. Klik voor vergroting.

Geen vliegtuigstrepen maar bootstrepen

GOES 15 satelliet
GOES 15 satelliet
Op de foto van de GOES-15 satelliet die op 21 februari werd gemaakt is een opmerkelijk strepenpatroon te zien. In dit geval zijn het geen vliegtuigstrepen. Nee, hier boven de Stille Oceaan zien we een netwerk van ‘bootstrepen’. Uitlaten van grote oceaanstomers spuwen zeer kleine deeltjes (bv roet) in de atmosfeer die als condensatiekernen dienen. Dit betekent dat kleine druppeltjes zich kunnen vasthechten aan de deeltjes die ook aerosolen worden genoemd. Door het samenklonteren van de kleine druppeltjes ontstaan er grotere druppels en die vormen samen een wolk.

Door de verplaatsing van het schip worden de wolkenstrepen soms wel 1500 kilometer lang. Omdat de atmosfeer vrij rustig was in die periode konden de wolkensporen lang blijven bestaan en ontstaat er een opvallend patroon. Als je een enkel spoor volgt kan je precies zien waar het schip zich bevind. Zoek dan het uiteinde op dat smal is. Daar is de uitlaat. Naarmate het schip zich verder verplaatst waaiert het spoor iets uit waardoor de streep geleidelijk breder wordt.

Condensatiesporen van Oceaanstomers
Condensatiesporen van Oceaanstomers (Foto NOAA). Klik voor vergroting.

Stratocumulus en Actino’s

IMG_0623
Ganzen tegen stratocumulus
Als wolkenliefhebber heb ik eerlijk gezegd het minste op met stratocumulusvelden. Het zijn over het algemeen saaie wolkenvelden. Ze zijn uitgestrekt, kennen weinig tekening en hangen vaak samen met saaie weersituaties.

Een goede 20 jaar geleden werd ik tijdens mijn praktijkexamen meteorologie veel geconfronteerd met deze wolkenvelden. Het examen duurde een week. ’s Ochtends om vijf uur startte je met het maken van de weersverwachting die je dan om 8 uur vertelde aan de piloten, in dit geval de docenten. Die stelden dan vragen over de weersituatie om je kennis te testen. Vrijwel de hele week trokken er stratocumulusvelden van de Noordzee over de vliegbasis en als docent weet je dan echt niet meer wat je moet vragen waardoor dit vragenuurtje in de loop van de week (gelukkig) niet veel meer voorstelde.

Stratocumulusvelden ontstaan door grootschalige optilling van lucht. De lucht koelt af en condenseert waardoor er wolken ontstaan. De wolken die zijn ontstaan botsen tegen een hogere, warmere luchtlaag waardoor ze niet verder kunnen opstijgen. Doordat de aanvoer van vochtige lucht van onderaf gewoon doorgaat spreiden de wolken zich uit met als gevolg uitgestrekte wolkenvelden. De Noordzee kan een prima brongebied zijn voor dit soort wolkenvelden. Met een hoog boven het Verenigd Koninklijk en een noordwestelijke stroming boven de Noordzee drijven de wolkenvelden vanaf zee over Nederland. Het is dan wachten op verandering van de stroming of een verandering van luchtsoort. Gebeurt dit niet dan kan je dagenlang met de grijze wolkenvelden blijven zitten.

IMG_0631

Vanmorgen waren er ook stratocumulusvelden boven Flevoland. Uitgestrekte wolkenvelden met nauwelijks structuur trokken er over de provincie. De vogels, aalscholvers en ganzen, staken duidelijk af tegen de grijzige lucht. In de loop van de ochtend werd de aangevoerde lucht droger waardoor de wolken grotendeels oplosten.

Voorkomen van Acino's
Voorkomen van Acino's
Vanaf het aardoppervlak ziet stratocumulus er dan niet zo interessant uit, vanuit de ruimte zijn soms prachtige structuren te herkennen omdat je dan een veel grotere oppervlakte kan beschouwen. Opzienbarend zijn de zogenaamde actinoforme wolkenvelden. Het zijn structuren die zich uitstrekken over 200 tot 300 km of nog groter. Ze lijken vaak op bladeren en zien er op satellietfoto’s fascinerend uit. Ook zijn er langgerekte vormen die soms meer dan 1000 km lang zijn. Meteorologen onderzoeken tot op de dag van vandaag hoe dit soort structuren ontstaan. Actino’s komen helaas op onze breedte niet of nauwelijks voor. Op het kaartje is te zien dat de waarnemingen (vanuit de ruimte) met name op het zuidelijk halfrond worden gedaan. Jammer want die saaie velden krijgen zo wel een aantrekkelijke kant.

Actinoform wolkenveld
Actinoform wolkenveld. Betreft zo'n 200 x 300 km. Dit is een bladvorm.
Actinoform al gezien in 1962 (Bron NOAA)
Actinoform al gezien in 1962 (Bron NOAA)

Volgende week lenteachtig

Saaie stratocumulusvelden in het eeerste deel van de ochtend
Saaie stratocumulusvelden in het eerste deel van de ochtend
Het ziet er helemaal niet verkeerd uit voor de komende week. Er trekt een enkel storinkje voorbij maar verder mogen we toch wel zeggen dat de atmosfeer redelijk in rust is en een geschikt weerbeeld voorschotelt volgende week. Voor de weerman is het misschien een beetje saai maar daar heeft u geen boodschap aan.

Een hogedrukgebied boven de Atlantische Oceaan ter hoogte van de Golf van Biskaje is bepalend. Tot en met zondag lijkt het hoog weinig van plaats te veranderen maar vanaf maandag heeft het de neiging om op te schuiven richting Duitsland. Vandaar krijgt het een groot deel van West Europa in zijn greep.

Volgende week invloed van een hogedrukgebied

Alleen maandag lijkt er nog enige neerslag van betekenis te vallen in de polder. De rest van de week ziet er droog uit met steeds meer zon en mooie temperaturen rond tien graden of iets daarboven.

Neerslag op maandag

Voor het zover is moeten we nog wel door het weekend. Maar ook dat ziet er niet slecht uit. Er kan een enkele bui vallen maar er zijn overtuigende zonnige perioden. De middagtemperatuur ligt rond 8 graden en in de nachten zou het tot vorst aan de grond kunnen komen.

Tot slot nog even de korte termijn. Vanavond en vannacht passeert er een storing die voor regen zorgt. Morgen en vrijdag zitten we vervolgens in zachte lucht met middagtemperaturen iets boven de 10 graden in Flevoland. Wolkenvelden overheersen en een licht buitje is mogelijk. Veel stelt het niet voor.

Het 0 graden niveau (de blauwe lijn) ligt precies in het weekend lager. De dagen ervoor en de dagen erna is de lucht duidelijk zachter.
Het 0 graden niveau (de blauwe lijn) ligt precies in het weekend lager. De dagen ervoor en de dagen erna is de lucht duidelijk zachter.

Alles voor het weer, we verbouwen!

De Twee J's achter de nieuwe nieuwsdesk. Vanaf de tekentafel helemaal opgebouwd.
De Twee J's achter de nieuwe nieuwsdesk. Vanaf de tekentafel helemaal opgebouwd. Nu alleen nog spuiten.
We zitten alweer een tijdje in de verbouwing op de redactie bij Omroep Flevoland. Dat betekent soms wat overlast maar ach, het is voor het goede doel. Er wordt namelijk hard gewerkt aan een nieuwe set waarvan we het weer en nieuws gaan presenteren.

Met gepaste trots durf ik wel te zeggen dat ik binnenkort de mooiste ‘weerwerkplek’ van Nederland ga betrekken. Onze eigen Twee J’s (Jack en Jack) zijn hard aan het werk om een hoek van de redactieruimte om te toveren in een regelrechte ‘WeatherShop’. IT is ondertussen druk bezig met de verbindingen en de hardware (camera’s en computers) die nodig zijn. Als straks alles af is gaat er toch wel een droom in vervulling en is er een werkomgeving gecreëerd waaruit het weer gepresenteerd gaat worden zoals ik dat altijd voor ogen had.

Jack, bezig met een van de panelen die tegen de wand wordt geplaatst
Jack, bezig met een van de panelen die tegen de wand wordt geplaatst
Natuurlijk blijven we de grote studio ook gebruiken. Maar in de nieuwe werkomgeving kan ik sneller inspelen op de actualiteit en vooral de nieuwe media kunnen eerder worden voorzien van weerupdates.

En niet alleen mijn werkplek wordt anders. Ook het weerbericht krijgt een nieuwe jasje. Met betere en snellere software kunnen we meer laten zien. En betere data! Meer detail in de verwachting! Daarnaast wordt de vormgeving geheel opgefrist en gaan we gebruik maken van nieuwe technieken voor de presentatie. Leuk en spannend!

Het weerbericht staat dus flink in de steigers. Veel mensen zijn hard aan het werk om het weer er nog mooier uit te laten zien. Aan mij om het ook nog een beetje te laten kloppen. Ik zal mijn best doen.

Hieronder een impressie van de werkzaamheden de laatste dagen:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wolkenveldje

Vanmiddag zo rond een uur of een werd mijn aandacht getrokken door een wolkenveld dat over Lelystad schoof. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker maar de structuur aan de onderzijde boeide mij dit keer in het bijzonder.

Het was een beetje misplaatst wolkenveld in de weersituatie van vandaag. Op de meeste plaatsen was het vrij helder met alleen wat vliegtuigstrepen en wolkensluiers. Er ontstonden wel wolkenstraten maar de stapelwolken (cumulus) daarin waren vrij klein. Dit wolkenveld was een stuk groter en neigde zelfs naar neerslag. Volgens mij zag ik op een bepaald moment ook valstrepen maar neerslag heb ik zelf niet gevoeld.

Ik was op dat moment buiten het omroepgebouw en heb de wolkenband gefilmd. De structuur aan de onderzijde lijkt zelfs een beetje op mammatus, bolvormen die aan de basis van onweersbui kunnen hangen en vaak voorbode van hagel zijn. Ik zeg lijkt want ik geloof niet dat dat nu het geval was.

Hieronder de timelapse en daaronder (toevallig) de satellietfoto van NASA die om 1215 werd gemaakt. De wolken zien er van bovenaf buiig uit maar radarbeelden laten rond die tijd geen neerslag zien. Op de satellietfoto is ook nog mooi het ijs te zien langs de Friese westkust en de Noordoostpolder.

In de timelapse is het laatste shot het meest interessant. Rechts zie je in de blauwe lucht de kleine cumulus. Links in de verte lijkt een bui te vallen met valstrepen en recht over de camera trekt de stratocumulus binnen met de opvallende structuur.

Satellietfoto maandag 1215. de wolken boven Markermeer. Ook het ijs langs NOP is nog mooi te zien.